54.3201.3412.05 - Filtroreduktor FR FORTIS, G3/4 Pmax=12 bar, regulacja 0,5-12 bar, 5um

Jest to filtroreduktor FR FORTIS, G3/4 Pmax=12 bar, regulacja 0,5-12 bar, 5um. Parametry tego wykonania: seria – FORTIS; gwint przyłączy – G3/4; funkcja – filtr + reduktor; dokładność oczyszczania – do 5 mikronów; zakres regulacji ciśnienia – do 1,2 mpa (12 bar); gwint przyłącza manometru – G1/4; maksymalny przepływ – 350 m3/h / 5850 l/min; ATEX – nie; wykonanie specjalne – nie. Dla oznaczeń użytych na rysunku technicznym obowiązują wartości: G – G3/4; B1 – 162 mm; B2 – 125 mm; B3 – 55 mm; B4 – 95; B5 – 70 mm; B6 – 85 mm; średnica D2 – 50 mm; średnica D3 – M5; średnica D4 – M52×1,5; średnica D5 – 50 mm; średnica D6 – 52 mm; H1 – 32 mm; H2 – 22 mm; L1 – 250 mm; L2 – 204 mm; L3 – 80 mm; L4 – 99 mm; L5 – 120 mm; L8 – 15 mm; T – 8 mm; S1 – 14 mm; S2 – 24 mm. Dodatkowe dane producenta: P1max 1,6 MPa; T: +5 ÷ 60°C; D. 5µm. Element pracuje w torze przygotowania lub kontroli sprężonego powietrza i realizuje funkcję wskazaną w nazwie oraz danych konkretnego wykonania. Podzespół powinien zapewniać warunki medium wymagane przez najbardziej wrażliwe odbiorniki znajdujące się za nim w układzie. Prawidłowo dobrany podzespół wspiera utrzymanie parametrów medium wymaganych przez zawory, napędy i pozostałe odbiorniki instalacji. Podzespół trzeba dobrać do najbardziej wymagającego trybu pracy instalacji, uwzględniając spadki ciśnienia oraz dostęp do obsługi. Przy doborze powinno się porównać przyłącza, wymagany przepływ, zakres ciśnienia i parametry właściwe dla funkcji danego produktu. Zakres regulacji, przepływ i wielkość przyłączy powinno się odnieść do zapotrzebowania całego obwodu, uwzględniając możliwy spadek ciśnienia. Podczas weryfikacji wykonania dobrze jest porównać wszystkie cechy sąsiednich części i sprawdzić, czy miejsce zabudowy zapewnia dostęp potrzebny do montażu oraz późniejszej obsługi. Pierwsze uruchomienie powinno przebiegać w kontrolowanych warunkach, z obserwacją szczelności, zgodnego z założeniami osadzenia i zachowania całego współpracującego zespołu. Narzędzia należy przykładać wyłącznie do powierzchni przewidzianych do montażu, aby nie uszkodzić korpusu, gwintu, uszczelnienia ani części ruchomych. Montaż trzeba wykonywać po odłączeniu źródeł energii, oczyszczeniu części sąsiednich i sprawdzeniu, czy połączenia nie będą wprowadzały naprężeń do korpusu. Dobierany element nie powinien przejmować obciążeń konstrukcyjnych, skręcania lub drgań, jeżeli jego budowa nie została do tego przeznaczona. Po każdej ingerencji w instalację powinno się wykonać próbę działania w rzeczywistym cyklu i upewnić się, że zmiana nie pogorszyła pracy sąsiednich podzespołów. Po uruchomieniu układu dobrze jest obserwować zmianę hałasu, szczelności i stabilności mocowania, ponieważ odchylenia często wskazują na problem w połączeniu albo w elemencie współpracującym. Przy obsłudze okresowej należy ocenić stan powierzchni współpracujących, połączeń i uszczelnień oraz usunąć przyczynę nieprawidłowości, zamiast ograniczać się do wymiany pojedynczej części. Przed rozłączeniem zespołu trzeba usunąć ciśnienie i inne zgromadzone energie, a części zabezpieczyć przed niekontrolowanym przemieszczeniem.