80.0062.8664L - Złączka skręcana kątowa, łącznik kątowy do przewodów fi 8/6-6/4 mm, mosiądz nikl. 1130 8/6-6/4

Złączka skręcana kątowa, łącznik kątowy do przewodów średnica 8/6-6/4 mm, mosiądz nikl. 1130 8/6-6/4. W doborze podstawowe znaczenie mają średnica zewnętrzna przewodu 8 mm, średnica wewnętrzna 6 mm. Najważniejsze cechy zapisane dla tej wersji to: średnica wewnętrzna przewodu a – 6 mm; średnica zewnętrzna przewodu a – 8 mm; seria – 80.00; średnica wewnętrzna przewodu b – 4 mm; średnica zewnętrzna przewodu b – 6 mm; kształt – przyłączka kątowa dwustronna. Dla oznaczeń użytych na rysunku technicznym obowiązują wartości: średnica Dz – 8 mm; średnica Dw – 6 mm; średnica Dz – 6 mm; średnica Dw – 4 mm; średnica D – 14 mm; L – 22 mm; SW – 9 mm. Wykonanie materiałowe opisują parametry: materiał – mosiądz niklowany. Kształt wykonania określa kierunek wyprowadzenia przewodu i powinien być dopasowany do dostępnej przestrzeni bez wymuszania ostrego zagięcia instalacji. Element można zastosować zarówno w nowej instalacji, jak i podczas przebudowy obecnej trasy, pod warunkiem zgodności geometrii z miejscem zabudowy. Złączka służy do wykonania uporządkowanego połączenia w układzie pneumatycznym, pod warunkiem zgodności obu stron z wymiarami podanymi dla tej wersji. Nie powinno się łączyć wymiarów pochodzących z różnych wariantów tej samej serii, ponieważ nawet niewielka różnica może uniemożliwić szczelny montaż. Przy doborze należy sprawdzić każdą stronę połączenia: rodzaj przyłącza, wymiary przewodu lub gwintu oraz kierunek, w którym ma zostać poprowadzona instalacja. Każdą zmianę sposobu wykorzystania podzespołu powinno się ponownie ocenić pod kątem zgodności mechanicznej, pneumatycznej i materiałowej. Wybór wykonania powinien opierać się na funkcji, wymiarach i sposobie przyłączenia opisanych dla konkretnego wykonania, a nie wyłącznie na podobieństwie wizualnym. Połączenie powinno się zmontować na czystych powierzchniach, a następnie sprawdzić jego szczelność przy stopniowym podaniu ciśnienia. Montaż powinno się wykonywać po odłączeniu źródeł energii, oczyszczeniu części sąsiednich i sprawdzeniu, czy połączenia nie będą wprowadzały naprężeń do korpusu. Po każdej ingerencji w instalację powinno się wykonać próbę działania w rzeczywistym cyklu i upewnić się, że zmiana nie pogorszyła pracy sąsiednich podzespołów. W czasie pracy dobrze jest obserwować zmianę hałasu, szczelności i stabilności mocowania, ponieważ odchylenia często wskazują na problem w połączeniu albo w elemencie współpracującym. Dobierany element nie powinien przejmować obciążeń konstrukcyjnych, skręcania lub drgań, jeżeli jego budowa nie została do tego przeznaczona. Bieżąca kontrola powinna obejmować strefę połączenia i szukać oznak poluzowania, uszkodzenia przewodu lub nieszczelności. Przed demontażem powinno się usunąć ciśnienie i inne zgromadzone energie, a części zabezpieczyć przed niekontrolowanym przemieszczeniem. W trakcie przeglądu powinno się ocenić stan powierzchni współpracujących, połączeń i uszczelnień oraz usunąć przyczynę nieprawidłowości, zamiast ograniczać się do wymiany pojedynczej części.